ආදරය සහ ලිංගිකත්වය අතර පවතින සැබෑ සබැඳියාව කුමක්ද සහ ආදරණීය සබඳතාවයක පැවැත්ම සඳහා ලිංගිකත්වය අත්‍යවශ්‍යම සාධකයක්ද යන්න මනෝවිද්‍යාව, ජීව විද්‍යාව මෙන්ම පරිණාමීය විද්‍යාව තුළද දීර්ඝ කාලයක සිට ගැඹුරින් සාකච්ඡාවට බඳුන් වන මාතෘකාවකි. බැලූ බැල්මට මේ දෙක එකිනෙක බද්ධ වූ තනි සංකල්පයක් ලෙස සමාජය විසින් අර්ථකථනය කරනු ලැබුවද, මනෝවිද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයකින් බලන කල ආදරය සහ ලිංගිකත්වය යනු මිනිස් මනසේ වෙනස්ම මට්ටම් දෙකක ක්‍රියාත්මක වන, එකිනෙකට වෙනස් වූ චිත්තවේගීය සහ ජීව විද්‍යාත්මක අවශ්‍යතා දෙකකි. මේ නිසාම, යම් සබඳතාවයකට ලිංගිකත්වය කෙතරම් දුරට බලපාන්නේද යන්න තීරණය වන්නේ අදාළ පුද්ගලයන්ගේ මනෝවිද්‍යාත්මක පරිණතභාවය, ඔවුන්ගේ පෞරුෂත්ව ලක්ෂණ සහ ඔවුන් සබඳතාවයකින් අපේක්ෂා කරන දේ මතය.
මෙම සබඳතාවය වඩාත් විද්‍යාත්මකව තේරුම් ගැනීමට නම්, මොළය තුළ සිදුවන රසායනික ක්‍රියාවලිය දෙස බැලිය යුතුය. ලිංගික ආකර්ෂණය සහ ආශාව ඇති වන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් 'ටෙස්ටොස්ටෙරෝන්' (Testosterone) සහ 'ඊස්ට්‍රජන්' (Estrogen) වැනි හෝමෝන මඟින් වන අතර, එය මිනිසාගේ මූලික ජීව විද්‍යාත්මක පැවැත්ම සහ වර්ගයා බෝ කිරීමේ පරිණාමීය අවශ්‍යතාවය මත පදනම් වේ. නමුත් සැබෑ ආදරය, බැඳීම සහ ආරක්ෂිත හැඟීම නිර්මාණය වන්නේ 'ඔක්සිටොසින්' (Oxytocin) සහ 'ඩොපමයින්' (Dopamine) වැනි රසායනිකයන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය නිසාය. ලිංගික එක්වීමකදී ද මෙම ඔක්සිටොසින් හෙවත් "බැඳීම් හෝමෝනය" විශාල වශයෙන් ශ්‍රාවය වන බැවින්, ලිංගිකත්වය හරහා දෙදෙනෙකු අතර පවතින ආදරණීය සහ චිත්තවේගීය බැඳීම වඩාත් තහවුරු වන බව මනෝවිද්‍යාඥයෝ පෙන්වා දෙති.
මනෝවිද්‍යාඥ රොබට් ස්ටර්න්බර්ග්ගේ "ආදරයේ ත්‍රිකෝණාකාර න්‍යාය" (Sternberg's Triangular Theory of Love) ඇසුරින් ද මෙම තත්ත්වය මනාව පැහැදිලි කළ හැකිය. ඔහුට අනුව පරිපූර්ණ ආදරයක් ගොඩනැගීමට සාධක තුනක් අවශ්‍ය වේ: එනම් සමීපභාවය (Intimacy), කැපවීම (Commitment) සහ රාගය හෙවත් ආශාව (Passion) යි. මෙහිදී ලිංගිකත්වය නියෝජනය කරන්නේ 'රාගය' නමැති කොටස වුවද, සබඳතාවයක දිගුකාලීන පැවැත්ම සහ ස්ථාවරත්වය තීරණය වන්නේ සමීපභාවය සහ කැපවීම මතය. රාගය හෝ ලිංගිකත්වය පමණක් පවතින තැනක දිගුකාලීන ආදරයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැකි සේම, ලිංගිකත්වය නොමැති වුවද අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය, ගෞරවය සහ කැපවීම පවතින සබඳතා ඉතා සාර්ථකව පවත්වාගෙන යාමට මිනිසාට පුළුවන.
කෙසේ වුවද, බොහෝ සාමාන්‍ය සබඳතාවලදී ලිංගිකත්වය යනු හුදෙක් ශාරීරික අවශ්‍යතාවයක් සපුරා ගැනීමට එහා ගිය, එකිනෙකා කෙරෙහි පවතින විශ්වාසය සහ සමීපභාවය ප්‍රකාශ කරන ප්‍රබල සන්නිවේදන මාධ්‍යයකි. වචනවලින් ප්‍රකාශ කළ නොහැකි ගැඹුරු ආදරණීය හැඟීමක් සහ සහකරු තමන්ට පමණක් සීමා වී ඇතැයි යන "ආරක්ෂිත බැඳීම" (Secure Attachment) තහවුරු කිරීමට ශාරීරික ස්පර්ශය සහ ලිංගිකත්වය උපකාරී වේ. සබඳතාවයක ලිංගික සන්නිවේදනය දුර්වල වන විට හෝ එය සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලිහී යන විට, ඇතැම් පුද්ගලයන් තුළ තමන්ව සහකරු විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබ ඇතැයි යන අවිශ්වාසය සහ අනාරක්ෂිත හැඟීම නිර්මාණය විය හැකි අතර, එය කාලයත් සමඟ සබඳතාවයේ සමීපභාවය පලුදු වීමට හේතු විය හැකිය.
නමුත් මනෝවිද්‍යාත්මක පර්යේෂණ පෙන්වා දෙන්නේ ලිංගිකත්වය සබඳතාවයකට අත්‍යවශ්‍යද නැද්ද යන්න පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වන බවයි. නිදසුනක් වශයෙන්, "අලිංගික" (Asexual) අනන්‍යතාවයක් සහිත පුද්ගලයන්ට අනෙක් අය කෙරෙහි ගැඹුරු ආදරයක්, චිත්තවේගීය ආකර්ෂණයක් සහ ජීවිත කාලය පුරා පවතින කැපවීමක් ඇති කරගත හැකි වුවද, ඔවුන්ට ශාරීරිකව ලිංගිකව එක්වීමට කිසිදු ආශාවක් හෝ අවශ්‍යතාවයක් මතු නොවේ. එවැනි පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු අතර පවතින සබඳතාවයකදී ලිංගිකත්වය කිසිසේත්ම අත්‍යවශ්‍ය නොවන අතර, ඔවුන්ගේ ආදරයේ පදනම වන්නේ පිරිසිදු චිත්තවේගීය සහ ආත්මීය බැඳීම පමණි. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ ලිංගිකත්වය නොමැතිව වුවද සැබෑ ආදරය පැවතිය හැකි බවයි.
සබඳතාවයක දිගුකාලීන පැවැත්ම දෙස බලන විට, වයස්ගත වීම, රෝගාබාධ හෝ විවිධ මානසික පීඩනයන් නිසා කාලයත් සමඟ පුද්ගලයන් තුළ පවතින ලිංගික ආශාවන් සහ හැකියාවන් ස්වභාවිකවම අඩු වී යා හැකිය. එවැනි තත්ත්වයකදී සබඳතාවයේ පදනම ලෙස ලිංගිකත්වය පමණක් පැවතියේ නම්, එම ආදරය බිඳී යාමේ අවදානම ඉහළය. නමුත් ලිංගිකත්වයට එහා ගිය ගැඹුරු මිත්‍රත්වයක්, එකිනෙකා කෙරෙහි දක්වන සැලකිල්ල සහ ජීවිතයේ අභියෝගවලට සාර්ථකව මුහුණ දීමට ඇති සහයෝගිතාවය මත ගොඩනැඟුණු සබඳතා, ශාරීරික ආශාවන් ක්ෂය වී ගියද කිසිදු බාධාවකින් තොරව ශක්තිමත්ව ඉදිරියට ගලා යයි.
තවත් පැත්තකින් බලන කල, ඇතැම් සබඳතාවල ලිංගිකත්වය අධික ලෙස පැවතුනද එහි කිසිදු ආදරයක් හෝ සැබෑ බැඳීමක් නොමැති විය හැකිය. මෙය මනෝවිද්‍යාවේදී හඳුන්වන්නේ හුදෙක් ශාරීරික තෘප්තිය මත පමණක් යැපෙන ව්‍යාජ බැඳීමක් ලෙසය. ලිංගිකත්වය මඟින් මොළය තුළ තාවකාලික සතුටක් සහ ආකර්ෂණයක් මවා පෑ හැකි වුවද, සබඳතාවය තුළ අන්‍යෝන්‍ය ගෞරවය, චිත්තවේගීය සහයෝගය සහ විවෘත සන්නිවේදනයක් නොමැති නම්, එම සබඳතාවය හිස් සහ පීඩාකාරී එකක් බවට පත්වේ. එබැවින් ලිංගිකත්වය තිබූ පමණින්ම සබඳතාවයක් සාර්ථක වන්නේ හෝ එහි ආදරය පවතින්නේ නැත.
අවසාන වශයෙන්, ආදරයට ලිංගිකත්වය අත්‍යවශ්‍යද යන ප්‍රශ්නයට ඇති නිවැරදිම මනෝවිද්‍යාත්මක පිළිතුර වන්නේ, එය අදාළ සහකරුවන් දෙදෙනාගේ පොදු එකඟතාවය සහ මනෝවිද්‍යාත්මක අවශ්‍යතාවයන් මත තීරණය වන්නක් බවයි. යම් යුවළකට තම සබඳතාවයේ සමීපභාවය ප්‍රකාශ කිරීමට ලිංගිකත්වය අත්‍යවශ්‍ය යැයි හැඟේ නම්, එය ඔවුන්ට වැදගත් සාධකයකි. නමුත් තවත් යුවළකට ශාරීරික එක්වීමකින් තොරව, හුදෙක් මානසික සහ ආත්මීය බැඳීමකින් පමණක් උපරිම සතුටක් සහ ආරක්ෂාවක් ලැබිය හැකි නම්, ඔවුන්ට ලිංගිකත්වය යනු අත්‍යවශ්‍යම දෙයක් නොවේ.
ආදරය යනු ශාරීරික සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය, මිනිස් ආත්මයන් දෙකක් අතර ඇති වන අතිශය සුන්දර සහ ගැඹුරු බැඳීමකි. ලිංගිකත්වය යනු එම බැඳීම පෝෂණය කිරීමට බහුතරයක් දෙනා භාවිතා කරන එක් සුන්දර මෙවලමක් පමණක් මිස, ආදරයේ එකම මිනුම්දණ්ඩ හෝ පැවැත්මේ එකම කොන්දේසිය නොවේ. වැදගත්ම දේ වන්නේ බාහිර සමාජය පවසන නීතිරීතිවලට කොටු නොවී, තමන්ගේ සහ සහකරුගේ මානසික සහ ශාරීරික අවශ්‍යතාවයන් නිවැරදිව හඳුනාගනිමින්, අන්‍යෝන්‍ය ගෞරවය සහ නොසැලෙන විශ්වාසය මත පදනම් වූ අව්‍යාජ ආදරණීය සබඳතාවයක් ගොඩනඟා ගැනීමයි.❤️
Hasitha A Pramoda
මනෝවිද්‍යාත්මක උපදේශක,
පෞරුෂ සහ චිත්තවේගීය සංවර්ධන විශේෂඥ,
Psychological Guidance ,
Therapist & Mental Health Advocate.
ඔබ වෙනුවෙන් ලියමී..✍️
#MotivationSinhala #SuccessMindset #NeverGiveUp #LifeLessons #SriLanka
No comments:
Post a Comment